CARPE DIEM: HISTORIA DA MULLER NO DEPORTE

Si nos remontamos nin máis nin menos que tres mil anos atrás, cara ao 776 antes de Cristo na cidade de Olimpia (Grecia), darémonos conta de que durante moito tempo o deporte foi un terreo completamente vetado á muller. Xa por estes tempos, excluíase a participación das mulleres non só como deportistas senón tamén como espectadoras. Só as mulleres solteiras podían asistir aos xogos, e a pena para unha muller casada que observase aos atletas en acción era a morte, pois os atletas competían espidos, exhibindo os seus corpos como símbolo de perfección e dedicación.

Cando entramos de cheo na historia dos Xogos Olímpicos pódese mencionar que estes abriron as portas ás mulleres no ano 1900. O cambio fíxose evidente e real, malia que o seu gran estratega, Pierre Coubertin, argumentaba que a presenza da muller nun estadio resultaba antiestética, pouco interesante e incorrecta.

En 1900, a participación feminina limitouse única e exclusivamente ao golf e ao tenis en París, Francia. Estes xogos tiveron o mérito de agrupar un número impresionante de competidores, mil setenta, entre estes seis mulleres. A primeira laureada olímpica en tenis foi a señorita Cooper de Inglaterra.

SEÑORITA COOPER DE INGLATERRA

O movemento deportivo feminino atopou unha abanderada, a francesa Alice Melliat, a cal convértese na primeira muller en obter o diploma que ata a data correspondía a remeiros de longa distancia. En 1917 Alice Melliat funda a Federación de Sociedades Femininas de Francia (FFSF) e máis tarde o 31 de outubro de 1921, co apoio de Estados Unidos, Gran Bretaña, Italia, Checoslovaquia e Francia, organiza a Federación Internacional Deportiva Feminina (FSFI).

ALICE MELLIAT

A FSFI,ao ver que a Federación Internacional de Atletismo (IAAF) non os escoitaba no sentido de incluír probas femininas nos Mundiais de Atletismo, organiza os primeiros Xogos Mundiais Femeninos no estadio Pershing de París o 20 de abril de 1922. Gotemburgos, Suecia en 1926 é sé dos segundos JJ.OO. femininos, evento que empezou a ser visto e seguido polos organizadores e dirixentes dos Xogos Olímpicos. A IAAF pretenderá acabar coa organización incluíndo os 100m e 880m, o salto de altura, o lanzamento de disco e as substitucións de 4x1000, nos Xogos Olímpicos de 1928 en Ámsterdam e asinando un protocolo de acordo coa IAAF.

Alice Melliat, non contenta coa pouca atención dos Olímpicos do 28 e o 32 ao seu movemento mundial, decide realizar en 1930 1934 os Xogos Mundiais Femininos en Praga Checoslovaquia e Londres respectivamente.

A FSFI disolveuse en 1938, pois as probas femininas aos poucos fóronse incluíndo nos Xogos Olímpicos e o atletismo feminino definitivamente irrompe triunfalmente no programa da IAAF.

Estados Unidos con 1.183 participantes, é o país que máis mulleres levou aos Xogos Olímpicos de Verán desde 1900 ata 1998, seguido de Gran Bretaña con 835, a dúas Alemaña con 744, Canadá 668, Unión Soviética/federación de Rusia 634, Australia 515, Xapón 499, Francia 483, Países Baixos 460, Italia 384. A Xogos Olímpicos de Inverno Estados Unidos 309, Canadá 221, Alemaña 186.

En definitiva, a muller vai logrando o seu importante papel nos xogos, brindando excepcionais espectáculos e logrando a admiración e expectación do mundo.

Mulleres como Nadia Comaneci, Mildred Didrickson, Fanny Blankers-Koen, Theresa Zabell, Marlene Ahrens, Evelyn Ashford, Maria Caridade Colon, Zola Budd, Mary Decker-Slanney, Sara Simeoni, Jeanatte Campbell escribiron o seu nome na historia deportiva dos Xogos Olímpicos.